Rozdział 3 - Don't tell anyone.

Zawsze chciałem mieć kogoś takiego jak Louis. Po prostu nigdy wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy.

Bo może nawet nie chciałem, aby nie czuć pustki, która przytłaczałaby mnie z każdą sekundą, chwilą, godziną, dobą. Tylko teraz zadaję sobie pytanie: czy Louis chciał mieć kogoś takiego jak ja?

Nie zapytałem go o to nigdy i nie miałem nawet najmniejszego zamiaru tego robić. Może dlatego, że obawiałem się odpowiedzi. Gdyby stwierdził, że nie, to z pewnością by zabolało, ale zrozumiałbym – kto chciałby mieć kogoś, kto go krzywdzi?

Natomiast jeśli odpowiedziałby „tak”, to byłoby może i gorsze, niż „nie”. Czułbym cholerne poczucie winy, że go ranię, a on dalej by uważał, że mnie chce. Choć w pewnym sensie będąc ze mną tak mnóstwo czasu, tyle krzywd później, odpowiada mi na to pytanie. Myślałem, że nasz związek już zawsze będzie tak wyglądał. Ale wydarzyło się coś jeszcze – ktoś się w to wszystko niepotrzebnie wtrącił.

W wyjątkowo ciepły dzień, gdy niebo było jasnoniebieskie i widniało na nim jedynie parę białych chmur, wracałem samochodem do domu, po załatwieniu paru spraw. Były cholerne korki, ale jakoś przebrnąłem przez centrum w miarę szybko. Po drodze, z daleka zauważyłem Louisa, który stał i rozmawiał z jakimś facetem. Wysoki, szczupły brunet. Na oko wyglądał mi na dwadzieścia parę lat, tak mogłem go ocenić patrząc z odległości, w której się znajdowałem. Cóż, nie mogłem ukryć, że ten widok mnie zirytował, zwłaszcza, iż Louis deklarował mi dzisiaj, że nie rusza się z domu. A zamiast tego był gdzieś w mieście i spotykał się z jakimś kolesiem. Tak, to mógł być jego znajomy czy przyjaciel, nie zarzucałem mu niczego, ale zazdrość była moją wielką wadą, bez względu na wszystko. Zatrzymałem się na parkingu obok i jeszcze przez chwilę im się przyglądałem. Wyglądali na całkiem wesołych i ożywionych tą rozmową. Nie zamierzałem udawać, że niczego nie widziałem, więc po prostu wysiadłem i szybkim krokiem zmierzałem w ich stronę. Ich twarze momentalnie spoważniały.

- Cześć, Lou – powiedziałem słodko, krzywo się uśmiechając. - Myślę, że powinniśmy już jechać do domu, nie uważasz?
- Uhm, tak, chyba tak – odpowiedział nieco zmieszany.

Już chciałem chwycić swojego chłopaka za rękę i czym prędzej pójść do samochodu, ale zanim to zdążyłem zrobić okazało się, że gość ma coś jeszcze do powiedzenia.

- Chcesz go zabrać do domu, żeby dalej się nad nim znęcać? - wypalił brunet.

W tamtej chwili momentalnie mnie zatkało, ale nie dałem tego po sobie poznać. Spojrzałem zimnym wzrokiem na Louisa, a potem na niego. Zbliżyłem się powoli do nieznajomego, instynktownie lekko odsuwając Lou do tyłu.

- Nie wiem o czym mówisz, ale lepiej nie wtrącaj się w cudze sprawy – wycedziłem przez zęby, odpychając go z nieznaczną siłą.

Widziałem, że też chciał mnie popchnąć, ale zrezygnował i po chwili już go nie było. Złapałem Louisa za rękę i zaprowadziłem do auta. Nie protestował. Wiedziałem, że w domu czeka nas poważna rozmowa, zaczynając od tego, kto to do cholery był.

I to właśnie pytanie zadałem mu, kiedy tylko weszliśmy do domu. W samochodzie nie odezwałem się słowem, on zresztą też.

- To był tylko mój znajomy, David... - zaczął cicho. - Poprosił o spotkanie, więc się zgodziłem.

Przestałem chodzić w tę i z powrotem, po czym podszedłem blisko niego, tak, że nasze twarze prawie się stykały.

- Dobrze. Ale dlaczego złamałeś obietnicę i powiedziałeś mu wszystko? - warknąłem. - Nagle zachciało Ci się zwierzać z prywatnych spraw?

Kiedyś powiedziałem Louisowi, że nie ma prawa opowiadać nikomu o tym, co mu robię, bo to jest nasza sprawa i nie powinien nikogo w to mieszać. Zgodził się bez kłótni. Nie wiedziałem, czy jego decyzja zapadła z własnej woli, czy ze strachu. I tak naprawdę nie robiło mi to zbyt dużej różnicy, więc nieszczególnie interesowała mnie prawda. Ale czułem, że Louis ze mnie kpi, mówiąc o tym jakiemuś znajomemu. Przecież to wszystko dzieje się między nami i niepotrzebna nam była trzecia osoba, która przez sam fakt, że o tym wiedziała, mieszała się w to. Zwłaszcza, że ten cały David bezczelnie mi to wytknął. Gdyby nie jego głupia odzywka prawdopodobnie nie dowiedziałbym się, że jest taki poinformowany, a Louis dalej by mu się żalił. Skoro tak mu wszystko opowiedział, to dziwne, że od razu mi ujawnił, że o tym wiem, gdyby pomyślał to by wiedział, że to może przysporzyć Lou kłopotów. On sam na pewno nie chciałby, abym się o tym dowiedział. A jego kolega go wkopał.

- Nie powiedziałem mu – szepnął, przeczesując włosy. 
- Jasne. To ciekawe, kto to zrobił, jak nie ty? Tylko my dwaj o tym wiemy, kochanie. Nie kłam – rzekłem, dotykając dłonią jego policzka.
- N-nie kłamię – odpowiedział, ciężko oddychając.

Pogłaskałem jego policzek, po czym mocno w niego uderzyłem. Pod wpływem ciosu jego twarz obróciła się w lewo, nie wyprostował jej, kiedy dalej kazałem mu powiedzieć prawdę.

- Sam się domyślił, zobaczył siniaki – powiedział, głośno przełykając ślinę. - Skłamałem co do ich pochodzenia, ale on zaczął się mnie wypytywać, dalej próbowałem go okłamywać, nie wiedziałem, że się zorientował, dopóki nie powiedział tego do Ciebie – wyszeptał, tłumacząc się desperacko.

Przyłożyłem mu w drugi policzek. Zasyczał, ale znowu się nie poruszył. Patrzyłem na niego z bliska, wręcz słyszałem jego przyśpieszone bicie serca.

- Nic mu nie powiedziałem, przysięgam – powiedział, odwracając głowę w moją stronę.

Wpatrywał się w moje oczy, co chwilę uciekając wzrokiem, jakby nie był w stanie zebrać się na odwagę, żeby robić to nieustannie. Pogłaskałem go po włosach, starając się utrzymać kontakt wzrokowy. Zbliżyłem się do niego bardzo powoli i delikatnie ucałowałem jego drżące usta. Przejechałem ręką po jego ramieniu i gwałtownie wstałem. Wszedłem do sypialni, przymykając drzwi. Po minucie usłyszałem jak Louis wstaje i pośpiesznie odchodzi w stronę łazienki, po czym zamyka się w niej.

Bał się?