Część 1 - Routine

Chłodny, poranny wiatr wdarł się przez okno, mieszając się z ciepłym powietrzem, jakie unosiło się w pokoju. Słońce zaczęło przebijać się przez szyby, rozjaśniając pomieszczenie. No, a przynajmniej wydawało mi się, że to właśnie widziałem przez zlepione snem oczy. Przetarłem je leniwie i głośno ziewnąłem, ale oczywiście nie na tyle, aby obudzić skulonego obok, wtulonego w kołdrę w Louisa. Lekko dygotał, a na jego ramionach pojawiła się gęsia skórka. Nasunąłem mu kołdrę po samą szyję i położyłem na niej koc. Zamknąłem też okno, przez które wdzierał się nieprzyjemny chłód. Chciałem, aby chociaż przez te ostatnie kilkanaście minut jego snu było mu ciepło.

Zawsze wstawałem wcześniej. Nie ustawiałem sobie nawet alarmu, codziennie budziłem się prawie o tej samej godzinie, różnice były jedynie kilkuminutowe. Jako ranny ptaszek przyzwyczaiłem się już do tego. Louis miał ustawione co najmniej dwa budziki, a czasem nawet one nie pomagały, żeby go zbudzić, wtedy ja musiałem mu w tym pomóc. W końcu nie powinien spóźnić się do pracy, mimo że był swoim własnym szefem. Jaki przykład dawałby swoim pracownikom?

Prowadził własny interes, zresztą całkiem spory, jakim była agencja reklamowa. Ogromny budynek, mnóstwo pracowników na jego usługi, dobre dochody. To wszystko brzmiało świetnie, ale ogarnięcie tego codziennie pochłaniało większość jego czasu. Siedział w swoim cholernym biurze do wieczora. Nawet jeśli zdarzyło się, że wychodził wcześniej, pracował do późna w domu. Zazwyczaj wypełniał mnóstwo ponoć ważnych papierów. Szczerze mówiąc, nie znałem się na tym. Ciągle słyszałem tylko o papierkowej robocie, projektach i innych takich. Nie obwiniałem go oczywiście o nic, bo sam nie pracowałem. Mieliśmy po prostu pewien podział obowiązków, on pracował, ja dbałem o dom. Trochę jak w starym małżeństwie, ale nie, nie byliśmy nim.

Poranki były rutyną, ale mimo tego, lubiłem je. To były jedne z tych kilku chwil w ciągu dnia, które spędzaliśmy razem. Przygotowywałem nam obu śniadanie, choć czasami przez uwielbienie Louisa do snu, nie jadł go i w pośpiechu wychodził. Codziennie robiłem mu też drugie śniadanie, które teoretycznie powinien brać ze sobą, ale bardzo rzadko zdarzało się, aby go nie zapomniał. Przysięgam, choćbym mu przypomniał pięć minut przed wyjściem, aby je wziął, i tak by tego nie zrobił, gdybym nie wcisnął mu go w ręce. Przez to byłem dosyć częstym gościem w jego biurze. Niby tylko wpadałem wręczyć mu śniadanie, ale po cichu cieszyłem się, że mogłem tę chwilę z nim pobyć, odrobinę odciągnąć go od tej całej żmudnej roboty. To była jedyna pozytywna sprawa, bo cała ta jego firma i ludzie w niej pracujący wydawali mi się okropnie sztywni, jakby mieli kij, wiadomo gdzie.

Nikt też nie wiedział, że Louis i ja jesteśmy parą. Twierdził, że najlepiej by było, żeby nikt nie posiadał takich informacji, bo to mogło mu zrujnować opinię, i takie tam. Nie powiem, że byłem zadowolony, kiedy mi o tym powiedział, ale ostatecznie musiałem to zaakceptować. Nie zmieniło to mojego zdania, że to, co robił było głupotą. Na szczęście nie było żadnych problemów z moimi częstymi wizytami w jego biurze. Nikt nie zwracał na mnie szczególnej uwagi, a w sytuacjach, gdy ktoś dziwnie na mnie patrzył lub pytał, czy tam pracuję, byłem przedstawiany jako przyjaciel. Nie podobało mi się to, ale zrobić mogłem tyle co nic.

W każdym bądź razie, tamtego pięknego dnia, jak zwykle musiałem iść do biura mojej miłości. To znaczy, nie musiałem, ale jak już wspominałem, lubiłem to robić. Dlatego też pewien czas od wyjściu Louisa, sam stanąłem przed drzwiami budynku jego pracy. Na dworze w dalszym ciągu było dość zimno, więc kiedy tylko wszedłem, uderzyło we mnie przyjemne ciepło. Parter nie tętnił życiem, zauważyłem zaledwie kilka osób, do których w dodatku należał ochroniarz i sprzątaczka. Nie miałem ochoty wdrapywać się po schodach na najwyższe piętro, ale również nie przepadałem za przebywaniem w windzie z tabunem ludzi. Mimo wszystko wybrałem windę, lenistwo wygrało; wybór jednak okazał się dobry, bo było w niej kompletnie pusto. To dosyć rzadko spotykany widok, ale nie narzekałem. Poprawiło mi to odrobinę humor. Nie, żeby mój humor był wtedy zły, ale...no, po prostu ucieszyło mnie to.

Kiedy znalazłem się już przy drzwiach od biura, niewiele myśląc wprosiłem się do środka bez pukania. Miałem cichą nadzieję, że Louis był akurat sam. Łatwo się było domyślić, że wcale nie był. Stał przy biurku i nachylał się nad segregatorem, wyjaśniając coś kobiecie, która z uwagą go słuchała. Na dźwięk otwieranych drzwi oboje gwałtownie się obrócili, a ja rzuciłem szybkie „przepraszam” i zacząłem się wycofywać.

- Spokojnie, wejdź - odezwał się nagle Louis, wręczając kobiecie plik dokumentów.

Ścisnęła papiery w dłoniach i spojrzała na mnie z niemrawym uśmiechem. Nie widziałem jej wcześniej.

- To mój przyjaciel, Harry, pomaga mi w interesach. Harry, to Eleanor, moja nowa sekretarka. Poprzednia zrezygnowała i na szczęście szybko znalazłem kogoś na jej miejsce - wyjaśnił.

Jak na dżentelmena przystało, ucałowałem dłoń nowo poznanej dziewczyny. Już było oczywiste, czemu nie spotkałem jej w tym budynku nigdy wcześniej. Wydawała się być jednak inna, niż ta cała reszta bufonów, których tam widywałem. Była o wiele skromniejsza i młodsza. Bardzo szczupła, dosyć wysoka, o delikatnej urodzie.

- To wszystko, możesz już iść - powiedział grzecznie, otwierając Eleanor drzwi.

Dziewczyna obdarzyła nas obu nieśmiałym uśmiechem i wyszła. Zdawało się, że była sympatyczna. Choć pozory czasami mylą, byłoby nie fair, gdybym ją źle ocenił.

Położyłem na biurku pudełko z jedzeniem, karcąc Louisa za to, że znowu go zapomniał.

- Och, tak, wybacz. Mam tyle na głowie... - wytłumaczył się, podchodząc do szafki i chowając segregator.

- A więc od teraz pomagam Ci w interesach, tak? - zapytałem złośliwie.

- Pomyślałem, że to brzmi wiarygodniej - stwierdził.

Naprawdę się starałem, żeby na mojej twarzy nie pojawił się grymas, ale chyba mi się nie udało. Louis spojrzał na mnie i podszedł, obejmując mnie w pasie.

- Nie bądź zły, wiesz, o co mi chodziło, nie mogę teraz tak po prostu... - znów zaczął się tłumaczyć. Znałem tę gadkę.

- Tak, wiem, Lou, nikt nie może wiedzieć, rozumiem to - zgodziłem się, aby mieć spokój.

- Kocham Cię - uśmiechnął się szeroko, a wokół jego oczu pojawiły się zmarszczki.

Zbliżyłem się i złożyłem na jego ustach pocałunek, najpierw, jeden drugi, potem trzeci...w końcu on lekko się odsunął.

- Muszę już wracać do pracy, ale obiecuję, że wrócę dziś wcześniej - zapewnił mnie.

Przytaknąłem, a Louis usiadł przy biurku, zajmując się swoją pracą. Chwilę tak jeszcze stałem, ale kiedy ktoś zapukał, wiedziałem, że czas na mnie. Wychodząc wpuściłem do środka osobę, która stała przed drzwiami, a była nią znów Eleanor. Cóż, była nowicjuszką, może miała jakiś problem, że ponownie potrzebowała czegoś od Louisa. Nie zastanawiałem się nad tym dłużej i wróciłem do domu.

Tak naprawdę to wątpiłem w jego obietnicę. Zdarzało się już, że tak mówił, a ostatecznie dzwonił i przepraszał, że jednak nie da rady wyjść wcześniej. Dlatego byłem zdziwiony, kiedy faktycznie po południu mogłem cieszyć się już obecnością „domowego” Lou. W dodatku po zjedzeniu obiadu, nie wyjął milionów papierów ze swojej teczki i nie zaczął ich wypełniać, robiąc sobie domowe biuro. Zamiast tego leżał z głową na moich kolanach i oglądał razem ze mną telewizję; choć oboje mało skupialiśmy się na tym, co w niej leciało. Bawiłem się jego włosami, składając od czasu do czasu pocałunki na jego twarzy. Żałowałem, że nie możemy tak częściej. Zastanawiałem się trochę nawet nad powodem, dla którego Louis tak krótko dziś pracował. Nie dało się ukryć, że był pracoholikiem. Lecz nie miałem powodu, by narzekać, więc nie pytałem. Wolałem nie wspominać nic o pracy, bo jeszcze nagle przypomniałby sobie, że jednak musi coś zrobić.

Po jakimś czasie podniósł się z moich kolan i wpatrywał się we mnie chwilę.

- Harry, mam do Ciebie wielką prośbę - rzekł, spoglądając mi w oczy.

Oho, chciał czegoś. Możliwe, że to było powodem, dla którego był taki grzeczny. Patrzyłem na niego w oczekiwaniu, aż powie mi, o co mu chodziło.

- No, bo wiesz, niedługo, to znaczy na początku następnego tygodnia, jest druga rocznica firmy... - zaczął mówić, usiłując zrobić słodką minkę. - Pomyślałem, że dobrze by było, gdybym imprezę z jej okazji zrobił tutaj, u nas w domu...no i, zgodzisz się?

Po paru sekundach dopiero dotarło do mnie wtedy, o co mnie prosił. Chyba sobie jaja robił. Z własnej, nieprzymuszonej woli, miałem pozwolić, aby ta banda snobów kręciła się po naszym domu, piła alkohol z naszych kieliszków, jadła z naszych talerzy, siadała swoimi pozerskimi tyłkami na naszej kanapie? Nie było takiej opcji. W ogóle fakt, że Louis mnie o to zapytał, był zadziwiający, bo to oznaczało, że miał cichą nadzieję, iż się zgodzę. Biedny, mały, naiwny chłopczyk.

- Nie ma mowy - odpowiedziałem, starając się brzmieć stanowczo. - Nie, nie, nie. Nigdy w życiu. Rozumiesz? Nigdy.

W całym pomieszczeniu unosił się zapach jadła, alkoholu i cytrynowych środków czystości, którymi wypolerowany był każdy mebel. Dwa stoły były ze sobą zestawione tak, że tworzyły jeden wielki, zastawiony talerzami, serwetkami, sztućcami, szklankami i dzbankami. Dźwięk muzyki z radia, grającego w kuchni, komponował się z tykającym piekarnikiem.

Tak, wszystko było gotowe na nadejście tabunu bufonów do naszego domu. Po raz setny zaklinałem się w duchu, że się na to zgodziłem. Wciąż się zastanawiałem, jakim cudem, ale szybko przypominałem sobie metody przekonywania Louisa. Oczywiście na moją odmowę zaczął od ciągłego powtarzania „proszę”, wyrazów miłości i uwielbienia, a resztę sposobów owieję nutką tajemnicy, pozostawiając je dla siebie.

W tamtym momencie żałowałem, że tak się dałem. Cała stanowczość i odmowa poszła w cholerę. Zmiękłem. I za karę przez pół dnia gotowałem, żeby wyżywić tych buców oraz czyściłem każdy kąt mieszkania. Pocieszał mnie fakt, że przynajmniej mogłem w każdej chwili niezauważalnie ukryć się w sypialni na górze i przeczekać tam resztę imprezy po jej oficjalnej części. Podszedłem do lustra, które wisiało na ścianie w salonie i przeglądając się w nim, poprawiłem krawat. Och, oczywiście musiałem jeszcze wbijać się w garnitur. Poczułem na sobie ręce oplatające moje biodra, nawet bez patrzenia w lustro pewne było, że to dłonie Louisa.

- Tak się cieszę, że się zgodziłeś - wyszeptał, składając pocałunek na moim policzku.

- Nie odzywaj się, dobrze wiesz, że nadal jestem przeciw temu wszystkiemu. Po prostu grałeś nieczysto - burknąłem.

- Wszystko będzie dobrze, promyczku, zobaczysz, że wszyscy rozejdą się do domów, zanim się obejrzysz. Ale pamiętasz, kim masz dla mnie być, kiedy tylko pojawią się goście? - upewnił się.

- Jakże mógłbym zapomnieć, szanowny kolego od interesów - wymamrotałem i odsunąłem się od niego.

Pytał mnie już chyba ze trzy razy, czy o tym pamiętam. To stało się naprawdę irytujące. Zwłaszcza, że ta cała szopka była idiotyczna. Ale nie zamierzałem go zawieść. Postanowiłem przykleić uśmiech na twarz i jakoś to przetrwać. Pukanie do drzwi zbiegło się z dźwiękiem gotowego posiłku, czekającego w piekarniku. Louis udał się otworzyć, a ja poszedłem do kuchni, aby nie spalić tego cholernego mięsa. Kiedy usłyszałem głosy gości i ich stukające o kafelki buty, odetchnąłem głośno. Zaczęło się.

___________________________________________________

Przeczytałaś? Wyraź opinię w komentarzu ♥ 
+ informuję o nowych rozdziałach na twitterze, jeśli chcesz, napisz swoją nazwę.